soL Haber yazarı Erhan Nalçacı, kaleme aldığı yazısında Türkiye'deki siyasi rejimin niteliğine ilişkin kapsamlı bir Türkiye Rejimi Analizi sundu. Nalçacı, ülkedeki rejimin tanımlanması konusunda yaşanan kafa karışıklığını dile getirerek, bu tartışmanın merkezine 'burjuva diktatörlüğü' kavramının yerleştirilmesi gerektiğini savundu. Analizde, burjuva diktatörlüğünün en demokratik rejimlerden faşizme kadar uzanan geniş bir spektrumda farklı biçimler alabileceği vurgulandı.
Burjuva Diktatörlüğü: Türkiye Rejimi'nin Sürekliliği
Nalçacı, yazısında her burjuva iktidarının, rejimin demokratik niteliğinden bağımsız olarak bir 'burjuva diktatörlüğü' kurduğunu belirtti. Burjuvazinin iktidarı işçi sınıfına devretmeyeceğini, böyle bir olasılıkta provokasyon, baskı ve askeri müdahale gibi 'ultra siyasi yöntemlere' başvurabileceğini vurguladı.
Bu burjuva diktatörlüğü altında, sınıf mücadelesinin ihtiyaçlarına göre demokratik rejimler veya faşist rejimlerin kurulabileceğini dile getiren Nalçacı, işçi sınıfının güçlü olduğu ve orta sınıfların eridiği dönemlerde faşizmin bir tercih haline gelebildiğini ifade etti. Türkiye'deki 12 Mart ve 12 Eylül askeri darbelerini bu duruma örnek olarak gösterdi.
Türkiye Rejimi ve 'Tek Adam' Tartışması
Erhan Nalçacı, mevcut durumda burjuvazinin faşizme ihtiyaç duymadığını, çünkü partilerin faaliyetlerini sürdürebildiğini, Meclis'in toplandığını ve yargının işlediğini öne sürdü. Bu durumu burjuvazinin demokratlığından değil, mevcut düzenin sermaye sınıfının çıkarlarına uygun olmasından kaynaklandığını belirtti.
Nalçacı'ya göre, 24 Ocak 1980 Kararları'ndan bu yana Türkiye'de uygulanan politikalar, emperyalizmle bütünleşme ve sermaye lehine dönüşümler yarattı. Devlet mülklerinin sermayeye devredildiği ve emekçi örgütlülüğünün dağıtıldığı ifade edildi. Yazar, 'tek adam rejimi' söyleminin arkasındaki sermaye sınıfını gözden kaçırdığını ve sınıf işbirlikçiliğini artırdığını savundu.
Nalçacı, bu rejime karşı çıkmak için burjuvaziye karşı devrimci bir programa ihtiyaç duyulduğunu belirtti. Yazısında, Türkiye'nin ancak mülkün emekçi halkın egemenliğine geçmesiyle kurtulabileceği ve bir Cumhuriyet'in yeniden inşa edilebileceği görüşünü dile getirerek, Türkiye Rejimi Analizi tartışmasının Türkiye sermayesinin yapısına odaklanması gerektiğini ekledi. Bu kapsamlı değerlendirme, ülkedeki siyasi yapıyı farklı bir perspektiften ele alıyor.
